09-06-09

Aan de voet van de Pyreneeën

Hier in St-Jean-Pied-le-Port heb ik geen mogelijkheid om foto's in het album te posten. Hier zal je dus nog effe op moeten wachten. Het dagboek was geen probleem. Ik heb de blog wel aangepast zodat je van hieruit rechtstreeks naar de foto's kan doorklikken.

Woensdag, 3 juni 2009 / Jussac---Auniac

Vandaag, rustig opgestaan, ontbeten in het hotel, naar de bakker geweest, fiets geladen en rond 9u15 vertrokken. Het parcours was niet zwaar en de rustdag had zijn werk goed gedaan. De hele dag kalmpjesaan gefietst en niets speciaals tegengekomen. In Auniac, na 127km de pijlen gevolgd naar een camping, die opnieuw niet open bleek te zijn. De eigenaar was het terrein aan het opkuisen, maar het sanitair was al in orde. Het gras was ook al gemaaid, zodat voor mij alles in orde was. Van de baas mocht ik ook blijven, dus was ik zijn eerste klant van het jaar en had de hele camping voor mij alleen. Hij is ook nog een praatje komen slaan. Het ging vooral over de pyreneeën, omdat hij daar vandaan kwam. Hij kende bijna alle cols, die ik zou gaan aandoen. Net als de wielertoerist in Feurs, vertelde hij mij dat wanneer ik water nodig had, ik in Frankrijk altijd terecht kan op de kerkhoven. Daar is altijd een kraantje met water en dat is altijd drinkbaar. Dat was iets om te onthouden.

Donderdag, 4 juni 2009 / Auniac---Astaffort

Ik was redelijk vroeg op weg, want het zou een vrij lange dag worden. De bedoeling was om tot Puymerol te rijden. Zo een 115 km verder, met 7 côtes. Nu werden deze hellingen niet zwaar aangekondigd, maar ik wou het tijdens de laatste 5 dagen op weg naar de Pyreneeën, rustig aan doen. Dus, op tijd weg om me niet te moeten haasten. Onderweg naar Puymerol niets speciaals te vertellen, behalve dat een vrouwtje waaraan ik water wou gaan vragen, snel binnen vluchtte en de ramen en deuren sloot, en de gordijnen. Zou er iets mis geweest zijn met mijn uiterlijk?

In Puymerol aangekomen, vond ik geen spoor van de aangekondigde camping. Dus, opweg naar de volgende. Die zou echter pas in Astaffort te vinden zijn, zo een 29km verder. Ondertussen werd het alsmaar zwaarder bewolkt en men had mij verteld dat het misschien zou gaan onweren. Dit werd dus na 115km, nog een tijdrit van 29km. Gelukkig, was het parcours relatief vlak, zodat ik toch nog zowat gemiddeld 20km per uur haalde, wat ik, gezien de omstandigheden, niet slecht vond. Onder weg zonder water gevallen, maar niet gesukkeld, want een kerkhof bracht inderdaad de oplossing voor dit probleem.Zo een tijdrit vraagt natuurlijk een extra inspanning zodat ik blij was Astaffort te kunnen binnenrijden. Aan de eerste persoon, die ik tegenkwam, dadelijk de weg naar de camping gevraagd, om het risico bij het zoeken onnodige km`s te rijden, te vermijden. Enkele straten verder was ik al ter bestemming. Alleen, opnieuw gesloten en het zag er naar uit dat die plek door junkies als verzamelplaats werd gebruikt, zodat ik verkoos om elders mijn geluk te beproeven. Omdat er ondertussen al 143km op de teller stonden, was ik blij binnen de 100m een hotelletje tegen te komen, waar ik incheckte zonder de prijs te vragen. Het kon me eigenlijk niet veel schelen wat het ging kosten, als ik maar van de fiets kon. Nu, viel de prijs achteraf nog goed mee en was de baas bereid tagliatelli carbonara klaar te maken ter vervanging van mijn eigen spaghetti bolognese.Na het eten de resterende route tot de Pyreneeën eens nagekeken. In principe volgen nog 2 dagen van ongeveer 100km, zodat die rustig aan kunnen gereden worden. De laatste dag wordt dan een korte van zowat 60km, maar wel met al 2 cols in van het voorgebergte. 1 daarvan is de Col de Gamia, die als zeer steil wordt aangegeven. Dit zal dus al een eerste test zijn. In St-Jean-le-Vieux of St-Jean-Pied-le-Port, zal ik waarschijnlijk 2 dagen rust nemen, om goed bijgetankt aan de zone van de waarheid te beginnen.Tussenhaakjes, het heeft niet geregend of geonweerd, tenzij laat in de nacht.

Vrijdag, 5 juni 2009 / Astaffort---Plaisance

Omdat er dus slechts een kleine 100km op de agenda stonden, alles rustig aan gedaan en pas tegen 9u de baan op.Zoals gisteren niet veel te melden, behalve dat ik door streek van zonnebloemen en courgettes ben gereden emn het de laatste km`s wel regende en af en toe zelfs vrij hard. Ben een half uurtje gaan schuilen in een hangar met landbouwwerktuigen.Wetende dat ik eergisteren de tent nat van de dauw en condensatie had moeten inpakken, had ik helemaal geen zin om ze in de regen recht te zetten, zodat ik de camping in Plaisance links liet liggen en rechtstreeks naar het enige hotelletje reed. De goedkoopste kamer geboekt, maar dat was al meer dan luxe genoeg. Omdat ik al om 16u incheckte, was ik dus niet al te moe en hoop zo al wat krachten te sparen voor het naderende hooggebergte.

Zaterdag, 6 juni 2009 / Plaisance---Navarenx

Opnieuw zo een verbindingsrit, met veel bewolking en af en toe een bui. 7 officiële hellingen en ontelbare niet officiële moesten er beklommen worden. Ik hoop dat de hoogteverschillen van die niet officiële hellingen in de 66.000m hoogteverschil van de 100 cols tocht zitten, want anders zijn het er een pak meer. Ik heb ondertussen deze niet-officiële hellingetjes `Entre-côtes` genoemd. Een entre-côte ziet er ook niet uit als een mooie beafsteak, maar er zit wel veel vlees aan.

Vandaag terug heel wat druivenplantages gezien, zelfs de Côte du Vignoble opgereden. Ik zag ook een pijl richting Bordeaux, dus zal ik wel tussen de duurste wijnplanten terecht gekomen zijn zeker. Voor het eerst de Pyreneeën gezien in de verte. Er ligt daar nog behoorlijk wat sneeuw. Verder weinig nieuws van het 100 cols front. Door het slechte weer opnieuw in een hotelletje ingecheckt. Omdat ze hier in de meeste hotels het avondmaal pas om 20u00 serveren en ik tracht tenlaatste tegen 21u00 in bed te liggen, slaap ik in de hotels vrij slecht door de volle maag. Ik heb dus maar beslist mijn spaghetti zelf klaar te maken op de kamer, om toch een goede nachtrust te hebben. Met het hooggebergte in het vizier lijkt me dit belangrijker dan lekker eten.

Zondag, 7 juni 2009 / Navarrenx---St-Jean-Pied-le-Port

Slechts 58 km op de agenda, maar wel met de Col d`Osquisch en de Col de Gamia. Vooral deze laatste werd als zwaar aangekondigd door de 2 uitroeptekens naast de naam van de colop de wegbeschrijving van de 100 cols tocht. Pas om 9u30 in het zadel gekropen met, eerlijk toegegeven, een klein hartje. Mocht de col de Gamia een onoverkomelijke hindernis blijken, dan zou de kans om de 100 cols tocht tot een goed einde te brengen, welerg klein zijn. Dus, nogal zenuwachtig van start gegaan. Gelukkig, bracht het landschap en de borden langs de wegvoor veel afleiding. Het landschap omdat ik duidelijk in het voorgebergte was aanbeland, met de mooie groene hellingen van de Pyreneeën, die het uitzicht overheersten (jammer van de afwezigheid van de zon). De borden langs de weg, omdat ik in het Baskenland was aangekomen en er alles, zowel plaatsnamen, als reclameboodschappen in het Frans en het Baskisch vermeld worden. Het Baskisch is praktisch niet te lezen en is een totaal andere taal dan het Frans. Zonder de Franse vertaling snap je er geen jota van.Zo was ik vrij snel aan de voet van de Col de Gamia, die vanuit een kleine, maar mooie vallei, op korte afstand ( slechts 4 à 5km), maar krachtig tot zo een 500m hoogte klimt. Inderdaad, een steil kleppertje, die toch, dank zij de kleinste versnelling in de Rohloffnaaf (1,50m) en regelmatig eens `en danseuse` (zonder tuttu), in 1 keer kon beklommen worden.De opluchting was dan ook zeer groot. Het halen van deze col geeft uiteraard geen nog garantie voor de verdere goede afloop van mijn avontuur, maar mits het inlassen van voldoende rustpauzes, zouden de grote kleppersook binnen mijn bereik moeten liggen.

In St-Jean-Pied-le-Port (enkele km buiten het parcours) in een gîte voor enkele dagen mijn kamp opgeslagen. Hier wil ik 2 dagen rusten, dan 2 dagen telkens 1 bijkomende lus gaan rijden en daarna verder de `grote broers` gaan opzoeken met bagage.

09:08 Gepost door jan in Fietsen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: pyreneeen |  Facebook |