09-04-09

A bridge too far

Dit weekend werden de kilometers en de hoogtemeters wat opgedreven.

Zaterdag, de 3 resterende BIG’s in Nederland gaan afwerken. De Italiaanse weg en de Posbank in de buurt van Arnhem en de Oude holle weg bij Nijmegen.

 Posbank

Al vroeg op pad met de auto, want het was zowat 2 uur rijden tot Nijmegen, waar ik mijn wagen achterliet. Langs drukke wegen met breed fietspad gescheiden van de baan, langs rustige wegen en langs dijken, naar Arnhem gepeddeld. Het Tweede Wereldoorlogsverleden is hier volop aanwezig in het landschap. Het grote aantal herdenkingsplaten, de vele bruggen over de Rijn, de Maas, de Waal, en de IJssel, en het landschap met overstromingsgebieden, weiden en hier en daar een huis in de buurt van het water, zorgen er voor dat het niet moeilijk is om zich de beelden van de film “A bridge too far” te herinneren.

 Italiaanse weg

Ik had op 80 à 90 km geteld, maar had de lengte van de rit niet uitgerekend en flink onderschat. Bovendien, nog eens een flink aantal kilometers verkeerd gereden, zodat ik na 138 km nog aan de Oude Holle weg moest beginnen. Ik zat toen uiteraard al een tijdje door mijn drank en mondvoorraad heen, zodat ik het puur op karakter moest doen. Ik haalde nog wel de top, maar zeker niet al fluitend. Gelukkig had ik, zonder het te weten, mijn wagen juist aan de voet van de helling geparkeerd, zodat ik snel uit mijn lijden verlost werd.

 Doordat ik veel later dan voorzien thuiskwam, kwam ik flink te laat op een bierproeverij in Zaventem, ingericht door “De Vrienden van het Bier”.

Na zo een dorstig einde van de fietstocht, geraak je maar moeilijk bijgedronken. Ik had dan ook alle moeite om de verschillende brouwsels met 8 tot 12% alcohol gehalte, niet in 1 teug leeg te drinken.

 Cotacol: 250     BIG’s: 37

 

Maandag had ik een dag verlof genomen, om uit te rusten van een BRM 200 waaraan ik aanvankelijk zou deelnemen. Ik had die BRM echter uit mijn planning geschrapt, omdat ik van oordeel was dat ik zo een afstand nog niet aankon en het risico niet wou lopen een overbelastingsletsel op te lopen, zo kort bij de start van mijn 100 cols tocht. Ik had dus nog een extra dagje om te gaan fietsen.

 Dit keer stond de Col du Rosier in het middelpunt van mijn belangstelling. Een helling die je langs 4 cotacolroutes kan beklimmen en die opgenomen is in de BIG-lijst. Bovendien, bevinden er zich dicht in de buurt nog een aantal Cotacolhellingen, zodat ik mijn palmares met meerdere hellingen zou kunnen uitbreiden.

 Col du Rosier

Ik zat al om 8u15 op de fiets, want ik wou er een dag van maken die zou te vergelijken zijn met een dag tijdens mijn 100 cols tocht. Het was nog vrij fris en nevelig weer, zodat de eerste uren niet al te aangenaam waren. Daarna klaarde het uit en de rest van de dag was het heerlijk fietsen. Weinig wind, vrij zonnig, maar toch niet te warm. De uren vlogen dan ook voorbij, ondanks het zware parcours.

 Rond 17u30, na 11 hellingen en 134 km, zette ik er een punt achter. Qua afstand was dit niet overdreven, maar daarin zaten 44 stijgende kilometers en een hoogte verschil van meer dan 2.600m. Ik denk dat dit inderdaad een dag zou kunnen zijn tijdens mijn tocht (alleen nog de bagage erbij).

 Ik verteerde vrij goed deze repetitie en denk dat ik stilaan naar het vereiste vormpeil groei. Met daarbij nog een vijftal inloopdagen in het begin van de tocht, hoop ik de juiste conditie te pakken te hebben wanneer het grote werk begint.

 Cotacol: 261  BIG’s: 38

19:42 Gepost door jan in Fietsen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: arnhem, nijmegen, posbank |  Facebook |