16-08-09

Afronding

Eindstand:

-         89 dagen weggeweest

-         75 fietsdagen

-         6.487 kilometer = 86,493 kilometer/fietsdag

-         247 hellingen = meer dan 3 hellingen per fietsdag

-         meer dan 95.000m hoogteverschil

-         0 lekke banden

-         gewicht van de fiets + bagage + 2 volle drinkbussen (gewogen bij thuiskomst): 56,7 kilogram

 

Ik ben nu 4 dagen thuis en kan ondertussen wat objectiever terugdenken aan mijn “100 cols tocht”:

 

Ik besef dat ik een avontuur heb beleefd dat voor slechts weinige mensen is weggelegd, zij het om praktische, financiële of gezondheidsredenen.

 

Door het linken van de geldinzameling voor het goede doel, bleef er van de oorspronkelijke bedoeling om 3 maanden te genieten van een rustige fietsreis, die toch een sportieve uitdaging inhield, alleen de sportieve uitdaging over. Deze uitdaging werd dan nog eens aangedikt door de bijkomende lussen, om toch maar zoveel mogelijk kilometers te rijden en hellingen te beklimmen.

 

Er was dus voor toeristische bezoekjes weinig ruimte. Om het vol te houden, kon ik mij niet veroorloven om na een fietsdag nog een uitstapje te maken. Deze bleven beperkt tot de rustdagen en dan nog. Toch leerde ik veel over de verschillende streken van Frankrijk, vooral door de contacten met de lokale mensen.

 

Het parcours van de 100 cols tocht is, op enkele korte stroken na, een grote aanrader. Je doorkruist heel wat regio’s van Frankrijk en de ene streek is al mooier dan de andere. Natuurlijk, zijn de hooggebergtes, letterlijk en figuurlijk, de hoogtepunten van de reis. Een enig mooie natuur en overweldigende panorama’s, die je als fietser zoveel intenser beleefd dan de motor-, auto- of  kampeerautoreiziger.

 

Het is fysiek en mentaal vrij (en soms zeer) zwaar geweest. Zeker, de 10 dagen die op de beklimming van de Mont Ventoux volgden. Mocht het engagement voor het goede doel er niet zijn geweest, had ik toen waarschijnlijk de trein naar huis genomen.

Dit bleek misschien niet uit mijn dagboek, maar, enerzijds, wil je de familie niet ongerust maken, en anderzijds, is het moeilijk om, op het moment zelf, toe te geven dat je op het punt staat de handdoek te moeten gooien.

Mentaal was het vrij zwaar, zeker niet omdat ik alleen op pad was, maar door de opeenvolging van vaak toch zeer zware beklimmingen, waarin het mentaal uithoudingsvermogen een veel grotere rol speelt dan de meeste mensen vermoeden.

 

Toch ben ik zeer blij dit beleefd te hebben en moet toegeven dat ik apetrots ben op mijn sportieve prestatie, al besef ik er de relatieve waarde van.

Ik zal nog fietsreizen maken, met evenveel bagage, maar dan op een minder zwaar parcours.

 

Tot slot, wil ik alle mensen die mij logistiek en mentaal hebben gesteund of een financiële bijdrage hebben geleverd voor het goede doel, van harte bedanken.

16:45 Gepost door jan in Fietsen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

De allerlaatste!

Woensdag, 12 augustus 2009 / Namen---Leuven

 

Gisterenavond, met Bernadette en Bert kennis gemaakt, bij het avondeten in de jeugdherberg van Namen. Een sympathiek koppel dat juist hun eerste fietsdag er had opzitten van hun tocht vanuit Sint-Pieters Rode naar Parijs.

 

Uiteraard ging het gesprek over onze beide tochten en het fietsmateriaal.

Na het avondeten, buiten op het terras, het keuvelen verdergezet bij een lekker biertje. Ter info van de 'Vrienden van het Bier': het was een van de 3 varianten van de 'Forestinne', gebrouwen door de brouwerij Caracol, volgens een recept van de kok van de jeugdherberg in Namen.

 

Vanmorgen nog samen met de Bernadette en Bert aan de ontbijttafel gezeten, voor we samen onze tocht verderzetten, maar dan elk in de tegenovergestelde richting.

 

Omdat ik maar om 18 uur in Leuven moest zijn werd het dus een zeer rustige dag. Op een dalend vals plat van vele kilometers lang, kon mij gewoon laten voortrollen zonder te moeten trappen, terwijl mijn snelheid schommelde tussen 7 en 16 km per uur.

 

Op een bepaald moment kwam er een fietser naast me rijden. Hij wou wat meer te weten komen over mijn fiets en ander materieel, omdat hij er ook van droomde om een fietsreis te ondernemen. Na een tiental minuten reed hij verder. Een uurtje later kwam hij terug uit de tegenovergestelde richting en stopte om nog een en ander te vragen. We hebben daar uiteindelijk zowat een uur staan praten, voor we mekaar het beste toewensten en verderreden.

 

Omdat ik anders tevroeg in Leuven zou aankomen, heb ik nog eerst een vluchtig fietsbezoek gebracht aan de Abdij van het Park.

 

Op de markt stonden mijn familie en enkele vrienden mij op te wachten. Het was een hartelijk en blij weerzien. Ook Koen en zijn vrouw, van Fietsen Koen in Kessel-lo, zijn mij komen verwelkomen, wat ik zeer sympathiek vond en erg geapprecieerd heb.

 

 

14:22 Gepost door jan in Fietsen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-08-09

De voorlaatste!

Dinsdag, 11 augustus 2009 / Champlon---Namen

In België volg ik de RV-wegen (Rando Vélo), nr 6 tussen Wiltz en Namen, en nr 2 tussen Namen en Hoegaarden.

Deze fietswegen volgen ofwel verkeersluwe wegen, vaak langs rivieren, ofwel in onbruik geraakte spoorbeddingen. Dat maakt dat er slechts sporadisch echte niveauverschillen in het parcours zitten.

Ik moet toegeven dat ik daar nu niet rouwig om ben. Niet dat ik te vermoeid ben om te bergop te fietsen, maar na bijna 3 maanden heb ik het wel gehad.

Ik kijk er naar uit om iets anders te kunnen doen.Zelfs schilderen, een karwei die ik voor mijn 'tour de force' liever ZAG doen, lijkt mij nu een vrij leuke bezigheid. Moeder, zet de verfpotten en -borstels maar klaar, volgende week krijgt het plafond van je living de beloofde opfrisbeurt.

Toen ik vanochtend wakker werd, goot het pijpenstelen. Als ik me goed herinner was dit de 2de keer sinds mijn vertrek dat het 's ochtends regende. De 1ste keer was de 2de ochtend, dus ook in België. Daarom gaan er zoveel Belgen naar het buitenland op vakantie! Ik had dan ook geen haast bij het ontbijt en om mijn fiets te laden.

Richting Namen nam ik ook de BIG-helling aan de Fourneau St-Michel mee. Deze klim ligt midden de bossen van St-Hubert en is eigenlijk de noordelijke kant van de Masblette-vallei. Een rustige, maar daarom niet minder stijle klim. Wat ik niet wist was dat, om terug naar de RV-weg te rijden, je eigenlijk een gelijkaardige klim richting Nassogne moest doen. Gelukkig, zijn deze hellingen, wel stijl, maar relatief kort en dus niet te vergelijken met de cols in het hooggebergte.

Gedurende de hele ochtend viel er nattigheid uit de hemel, van lichte motregen tot zware stortbuien. Het was echter niet fris, zodat het geen zin had om een regenjasje aan te doen. Door het zweet word je daarin toch even nat als door de regen. KaWay of Goretex, in deze omstandigheden maakt dat weinig verschil. Na de middag werd het droog, wat toch een stuk aangenamer en veiliger fietsen is.

Morgen, is het dus de allerlaatste fietsdag. Als alles vlot verloopt, een echt uitbollertje.De afspraak, aan het Stadhuis van Leuven, blijft dus ongewijzigd. Ik verwacht alleen diegenen die er echt graag bij willen zijn. De mensen die eventueel zouden komen omdat ze zich verplicht voelen, zijn hierbij al verontschuldigd, maar iedereen is van harte welkom op mijn traktatie. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd!

18:20 Gepost door jan in Fietsen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-08-09

Snipperdag

Maandag, 10 augustus 2009 / Ettelbruck---Champlon

Voor de laatste 2 nachten kon ik reserveren in de jeugdherbergen van Champlon en Namen. Dat maakt dat ik vandaag slechts 80 km te rijden had.

Het grootste deel tussen Ettelbruck en Wiltz liep langs de oevers van de Sûre, zodat dit echt wel vlak was en bovendien op een rustige baan in een mooie vallei. Daarna ging het weer op en neer, maar nooit kwade hellingen. Met een licht bewolkte hemel en een zwakke en verfrissende bries, was het dan ook prettig fietsen.

Pas om 10u vertrokken en om 16u30 in Champlon, was dit een snipperdag na de maraton van gisteren.

18:34 Gepost door jan in Fietsen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-08-09

Laatste lange dag?

Zondag, 9 augustus 2009 / Luxemburg---Ettelbruck

Aanvankelijk wou ik vandaag tot Wiltz rijden, om morgen van daaruit 5 BIG- hellingen te doen zonder bagage. Tegen de middag was ik echter al in Ettelbrück en besliste daar te stoppen om die hellingen in de namiddag al te doen. Dat geeft mij dan 3 rijdagen ipv 2, om tot in Leuven te geraken. Kwestie van wat uit te bollen.

Het is wel een heel lange fietsdag geworden. Vertrokken rond 9 uur en mijn programma afgewerkt om 5 voor 19 uur. Met 144 km op de teller en in totaal 7 BIG-hellingen, had ik alle reden om tevreden en moe te zijn.

22:36 Gepost door jan in Fietsen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-08-09

Dikke benen en tegenwind --> pff

Zaterdag, 8 augustus 2009 / Faulquemont---Luxemburg

Na de tijdrit van gisteren, beleefde ik een moeilijke ochtend. De benen waren nog niet volledig hersteld en elke kleine bergop deed dit duidelijk voelen. Nu is het reliëf in Noord-Oost Frankrijk verre van bergachtig, maar even ver van vlak. Het gaat voortdurend op en neer met vaak korte, stijle stukjes.

In de namiddag ging het wat beter, ook omdat de tegenwind, die de hele morgen nog moeilijker maakte, wat luwde. Na 103 km kwam ik in de voorsteden van Luxemburgstad en hield het voor bekeken aan het eerste hotelletje dat ik tegenkwam.

20:01 Gepost door jan in Fietsen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Tijdrit!

Vrijdag, 7 augustus 2009 / Saverne---Faulquemont

De bedoeling was om vandaag minstens 120 km af te leggen en ondertussen de Grand Winterberg mee te nemen. Dit is een van de bijkomende BIG-hellingen die ik had voorbereid. Het enige dat ik van deze heuvel wist was dat de beklimming van 6,5 km lang was. De klim verliep gemoedelijk tot de laatste 400 m. Deze waren hyperstijl en ik moest dan ook naar de kleinste versnelling en recht op de trappers. Gelukkig had ik in de voorbije maanden voldoende conditie opgebouwd en genoeg 'en danseuse' geklommen, om de ongeveer 250 trapasomwentelingen in volle belasting aan te kunnen. Voor mijn tocht zou ik gedacht hebben dat dit toch niet zo moeilijk kon zijn. Nu weet ik wel beter.

Op de top stond een ronde, stenen uitkijktoren van 25 m hoog. Je kon via een wenteltrap naar een 360° panorama gaan kijken. Na de klim per fiets, heb ik toch eerst een pauze genomen, vooraleer ik de klim tevoet aanvatte. Het was vrij helder weer, zodat het trappenlopen de moeite loonde.

Na de Grand Winterberg, restten er mijnog minstens 80 km te fietsen, voor ik een onderkomen voor de nacht zou zoeken. De meteo had voor de namiddag onweer voorspeld, wat ik zeker voor wou blijven. Aanvankelijk wou ik in Morbehan, na 126 km, een hotel nemen, maar het enige hotel in het stadje was gesloten, zoals mij al vaker is overkomen tijdens mijn tocht. Mijn tijdrit tegen het onweer duurde tot in Faulquemont, na 143 km. Daar vond ik een hotelletje. Niets te vroeg, want 30 minuten later brak het onweer in alle hevigheid los.

19:18 Gepost door jan in Fietsen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-08-09

Voorlaatste 100 cols rit

Woensdag, 5 augustus 2009 / Munster---Provenchères

Voor de voorlaatste dag op het basisparcours, stonden er 4 hellingen op het programma met een totaal van 9,9 indexpunten. Een zware dag dus, ook al waren er maar 67 km te rijden.

WO I is hier in de streek nog erg aanwezig. Ik kwam langs verscheidene soldatenkerkhoven en tal van monumenten. Zowel Franse, als Duitse. Het moet er hier toen hevig aan toe gegaan zijn.

Het fietsen ging, zoals tijdens de meeste fietsdagen na een rustdag, niet slecht maar ook niet fantastisch, maar het weer en de omgeving waren OK. Dus, toch genoten van de tocht.

Morgen, dus de laatste dag op het basisparcours van de 100 cols tocht. Ik zal waarschijnlijk een bijkomende BIG-helling doen. Het zal mijn 100ste BIG-beklimming zijn op mijn BIG-palmares. Dus heb ik iets om te vieren, maar dat stel ik uit tot wanneer ik terug thuis kom. Mochten er mensen aan houden om mij op de Grote Markt in Leuven op te wachten, zou het leuk zijn om dat samen met hen te vieren.

Op mijn 100-BIG en op mijn behouden thuiskomst, trakteer ik er eentje in een van de etablissementen in de buurt. Dus, afspraak op woensdag, 12 augustus 2009, op de Grote Markt in Leuven, tussen 18 en 19 uur.

Als alles verloopt zoals gepland, sta ik morgenavond terug in Saverne en kan ik overmorgen aan de terugtocht beginnen.

18:53 Gepost door jan in Fietsen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Rustdag

Dinsdag, 4 augustus 2009 / Munster---Rustdag

Buiten een wandeling in het stadje, niets te melden.

Munster is eigenlijk maar een dorp, maar heeft een rijke geschiedenis. Opvallend zijn de 2 kerken op 100 m afstand. Het is een voor de katholieken en een voor de protestanten. Omdat het stadje tijdens WO I voor 85% werd verwoest, zijn er weinig historische gebouwen overgebleven.

18:42 Gepost door jan in Fietsen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-08-09

Einde Alpen, Jura, begin Vogezen.

Zondag, 26 juli 2009 / Val d'Isère---Rustdag

De was en boodschappen gedaan, dagboek geschreven en gepubliceerd, Ronde van Frankrijk gekeken en gerust.

Maandag, 27 juli 2009 / Val d'Isère---Beaufort

De dagrit begon met de afdaling naar Bourg-St-Maurice. Die is 31 km lang, maar er moet regelmatig een paar honderd meter lichtjes geklommen worden, dus voor een keer een goede opwarming.

Vanuit Bourg-St-Maurice is het dan 19 km naar de Cormet de Roselend. Een mooie en niet al te moeilijke col.

Tijdens een rustpauze kwamen er een 6-tal goed uitgeruste fietsers voorbij, die ook in groep op tocht waren. Even later nog eentje, die zijn bagagedrager had aangepast om er een grote rugzak te kunnen recht op zetten. Een goedkope oplossing, maar niet ideaal voor de stabiliteit van de fiets, omdat het zwaartepunt heel wat hoger komt te liggen.

Even na die rustpauze, reed ik er eentje voorbij die blijkbaar een slechte dag had, want hij duwde zijn fiets de berg op.

Op de top zat de groep van 6, wat te rusten. Een van hen kwam naar mij en sprak mij aan in vrij goed Engels, maar met een accent dat ik niet kon thuisbrengen. Het gesprek ging natuurlijk over het fietsen. Na enkele minuten vroeg ik welke nationaliteit zij hadden. Bleek dat het Fransen waren. We hebben het gesprek dan maar in hun moedertaal verdergezet. Zij deden, in 2 weken, de Route des Grandes Alpes. Die vertrekt aan de Middellandse zee en gaat tot het meer van Genève. Ze valt dus voor het grootste deel samen met mijn Alpengedeelte.

Dinsdag, 28 juli 2009 / Beaufort---Thônes

Vandaag, nog eens een relatief zware dag. Slechts 61 km lang, maar met de Col des Saisies, de Col des Aravis en de Col de la Croix Fry toch een totale index van 9,1 wat bijna zoveel is als de Col de la Bonette.

Beaufort, van waaruit ik vertrok, ligt aan de voet van de Col des Saisies. In zo een situatie lijkt een opwarming wel tijdverlies, want ook al tracht je dan niet te hard van stapel te rijden, toch loopt na een paar honderd meter het zweet al van je rug.

De dagrit verliep zonder problemen. Mocht ik zo een 40 jaar geleden gekoerst hebben, zou ik aan de reporter van de TV gezegd hebben: 'Vandaag had ik goede benen, Fred. Niemand heeft er mij kunnen afrijden.'

Meer zelfs. Aan de voet van de Col de Aravis, waar ik een rustpauze nam, kwam de groep van 6 mij opnieuw voorbijgereden. Na een paar minuten reed ik verder en juist voor de top haalde ik ze bijna in.

Op de top opnieuw wat met hen gepraat en dan definitief afscheid genomen. Ik zou namelijk 4 km verder links afslaan naar de Col de la Croix Fry, terwijl zij rechtdoor zouden rijden naar de Col de la Colombière. Voor hen zit hun tocht er bijna op. Ik mag nog 2 weken ronddartelen.

Op de Col de la Croix Fry 'un demi pression' gedronken op het terras van de bar waar ik een paar jaar terug, tijdens een skivakantie ook al eens een pauze nam (met Rudy). Daarna langs het dorpje Manigod naar Thônes afgedaald om er te overnachten.

Woensdag, 29 juli 2009 / Thônes---Culoz

Vandaag zaten er 5 hellingen in mijn dagopdracht. De eerste 4 waren relatief licht en de laatste stond op nummer 23 van de indexlijst. Op zich was die laatste col niet echt zwaar, maar na de vorige klimmetjes en de verbindingskilometers die ook op en af deinden, waren de benen niet echt fris meer en werd het dus toch werken om boven te geraken.

Het was bovendien een hete dag en er waren onderweg geen 'point d'eaux' te bespeuren. Gelukkig, rijd ik dan meestal langs een kerkhof waar, op 2 maal na, altijd een kraantje met drinkbaar water is te vinden. Zo ook vandaag. Deze keer was het zelfs zeer fris, wat zeer welkom was. Daarom wil ik het nog eens benadrukken: 'Van de doden, geen kwaad.'

In het hotel in Culoz, de ketting van mijn fiets nog eens aangespannen en de schakelgreep van de versnellingen eens gesmeerd, want morgen is de Grand Colombier aan de beurt. Deze staat als 4de moeilijkste beklimming gerangschikt, met de opmerking dat hij steil is. Iedereen, waarmee ik het over deze beklimming had en hem kenden, waren verbaasd dat die op mijn lijst stond, omdat hij zo lang en stijl is. Ik ben dus gewaarschuwd. Het spreekwoord: 'Een gewaarschuwd man is er twee waard', zal dus morgen op zijn deugdelijkheid getest worden.

Donderdag, 30 juli 2009 / Culoz---Songieu

Vanmorgen aan de baas van het hotel gevraagd of de Col du Grand Colombier in de Alpen ligt of al deel uitmaakt van de Jura. Hij antwoordde dat hij dacht dat het nog net de Alpen waren, maar echt zeker was hij niet. Voor de klim maakt het uiteraard niets uit, maar ik geef liefst correcte informatie. Dus, mocht iemand het met zekerheid weten, mag je het mij doormailen.

De klim zelf was prettig om doen. Het is een vrij aparte. Vertrekkend in het centrum van Culoz, gaat het dadelijk goed omhoog met heel veel bochten, maar niet echt haarspeldbochten. Die komen na een kilometer of 4 en volgen mekaar zo snel op dat je soms al na 15m aan de volgend begint. Dat is leuk om doen, want je wint snel hoogte en toch heb je telkens een strook (in dit geval strookje) waar je kan recupereren. De overgrote meerderheid van de haarspeldbochten omvatten namelijk een strook waar het stijigingspercentage sterk daalt tov de rest van de weg. Dat kan zowel voor, in, als na de bocht zijn en dan heb ik het niet over de buitenkant van de bocht, want die is zo wie zo al minder stijl dan de binnenkant.

Verder in de klim komt er 2 maal een vrij lange strook die vals plat is, waar je dan kan recupereren van de stijle stukken die tot 14% kunnen oplopen en ook vrij lang zijn.Ik had geluk met het overtrokken weer was, zodat de temperatuur dragelijk was. Er stond ook wat wind en dat maakte het tijdens het laatste stuk en op de top nogal fris omdat er daar geen beschutting meer is van de bomen.

Al bij al viel de beklimming dus nog mee, waarschijnlijk omdat je toch de gelegenheid krijgt om af en toe eens te recupereren en .... omdat ik gewaarschuwd was.

De afdaling naar Songieu gaat, zoals de klim, langs een smalle weg, maar is bovendien nog zeer hobbelig en vaak stijl, zodat er helemaal geen snelheid kan gemaakt worden.

Na 35 km zat mijn dagrit er al op. Enerzijds, omdat de Grand Colombier toch een zware klim is, en anderzijds, omdat in de namiddag er veel zon werd voorspeld en ik daarvan gebruik wou maken om wat kleren te wassen en te drogen op de camping. Dan kan ik een rustdag uitsparen en zo een fietsdag meer hebben om mij niet te moeten haasten en toch via Luxemburg naar huis te kunnen rijden.

Vrijdag, 31 juli 2009 / Songieu---Nozeroy

Met 131 km en 5,2 indexpunten in totaal, zou het een lange dag worden. De wekker gezet op het krieken van de dag om vroeg op pad te kunnen gaan. 7u30 zat ik in het zadel. Voor zover ik mij herinner een record.

Geholpen door de dragelijke temperatuur, vlotte het zonder problemen. Om 16u30 kwam ik in Nozeroy aan.

Eigenlijk een slechte dag voor het dagboek, want buiten het fietsen viel er verder niets te beleven.

Alleen is het duidelijk dat ik nu in de Jura ben. Qua landschap te vergelijken met het Zwarte Woud. Eigenlijk een mooie streek, die, terecht, haar best doet om haar eigenheid te behouden en deze aan de toeristen te verkopen.

Zaterdag, 1 augustus 2009 / Nozeroy---L'Isle-sur-le-Doubs

Vandaag, net zoals gisteren, werd het een soort verbindingsrit. 114 km en slechts 2,8 indexpunten in totaal, verdeeld over 5 hellingetjes.

Een rustige en, 's morgens, aangename fietsdag langs kleine baantjes, door veld en bos. In de namiddag was het iets te warm om nog gezellig te zijn, maar ook niet te warm om problemen te scheppen.

In L'Isle-sur-le-Doubs deed ik 2 hotels aan die in de namiddag gesloten waren en waar je dus moest wachten tot na 17u om in te checken.

Omdat ik daarvoor geen zin had, zocht ik verder en vond een bed and breakfast, 'Maison au canal' genaamd. Het stond dus langs een kanaal en werd opengehouden door een Zwitsers koppel, Her und Frau Schmidt. Ze richten zich vooral op fietsers en je kon er ook avondeten.

Het huis stond er sinds eind de jaren 1700 en had toebehoord aan een rijke aardappel- en zouthandelaar, die zijn handelswaar via schepen verhandelde. Het huis was dus groot, met brede gangen en brede deuren en grote kamers. Alle vertrekken waren mooi gerenoveerd en maakvol gedecoreerd.

In de tuin stond een opblaasbaar zwembad dat ik mocht gebruiken. Ik maakte daar dankbaar gebruik van omdat het een warme dag was geweest (29° in de schaduw) en zo gebruikte ik ook eens mijn zwembroek, die ik tot nu toe voor niets had meegesleurd.

De Familie Schmidt had bezoek van hun dochter en schoonzoon, die nog in Zwitserland woonden en die ze sinds Kerstmis niet meer hadden gezien. Voor het avondeten mocht ik dus mee aan tafel voor het feestmenu. Het resultaat was wel dat ik pas rond 22u30 naar bed kon, wat ik dus niet meer gewoon was.Het zal dus afwachten worden hoe de benen hierop morgen gaan reageren.

Zondag, 2 augustus 2009 / L'Isle-sur-le-Doubs---St-Amarin

Vanmorgen, toen ik mijn schulden wou betalen, na een klasseontbijt, zei Frau Schmidt dat ik alleen voor de kamer en ontbijt hoefde te betalen. Het avondmaal en een biertje, samen 12 euro, was hun bijdrage aan mijn geldinzameling voor de bedden in Oeganda.

De dagrit beloofde opnieuw lang te worden. Na een paar dagen geen bekende hellingen te zijn tegengekomen moest ik nu over de Col du Ballon d'Alsace. Dit is een vrij lange, maar nooit echt stijle helling.

Als toetje zou ik naar het einde van de rit de Petit Drumont, een bijkomende BIG-helling, beklimmen. Er waren maar 10 supplementaire kilometers voor te rijden en die zouden er nog wel bijkunnen. De 5 stijgende kms van de Petit Drumont, waren er echter 50 waard van de rest van het dagparcours. Lange stukken serieus stijl, gelukkig af en toe onderbroken door wat minder stijl, zodat ik, gebruikmakend van de kleinste versnelling, toch een beetje kon op adem komen.De hele dag was het al fel betrokken weer en af en toe had het ook al wat geregend.

Tijdens de afdaling van de Petit Drumont begon het te gieten. Het had echter niet zin om mijn overschoenen aan te trekken, want mijn kousen en schoenen waren al doorweekt van het zweten tijdens de klim.

De geplande eindbestemming was Willer-sur-Thur, maar daar bestond het op de wegbeschrijving aangegeven hotel niet meer. Verder door rijden was geen optie, want dan moest ik de beklimming van de Grand Ballon er bijnemen en dat was echt niet meer mogelijk. Dan maar een dorp teruggereden. Maar in Moosch was het hotel gesloten. Nog een dorp verder terug, St-Amarin, had ik geluk, maar ook hier moest ik tot 17u wachten voor het openging. Deze keer had ik daar niets op tegen en installeerde mij op het terras. Gelukkig was het maar 20 minuten meer en was het ondertussn opgehouden met regenen.

Maandag, 3 augustus 2009 / St-Amarin---Munster

Van St-Amarin tot Munster is het maar 50 km, maar je moet wel over de Grand Ballon. Deze Col staat maar als 15de geklasseerd en mocht dus geen problemen opleveren. De rit van gisteren met de Petit Drumont was echter nog niet helemaal verteerd en dus viel de Grand Ballon toch nog zwaarder uit dan verwacht.

Ik was aanvankelijk van plan om ook de Petit Ballon erbij te nemen, maar daar heb ik dan maar van afgezien, om niet nog meer te moeten afzien.

De rustdag morgen in Munster, na 8 dagen fietsen, komt dus op het juiste moment.

Na deze pauze in Munster, zal ik waarschijnlijk geen rustdag meer nemen. Dat betekent dat ik geen dagboek met mooie layout meer zal kunnen publiceren. Via mijn PDA kan ik wel publiceren, maar dan worden alle zinnen meestal gewoon aan elkaar geplakt. Foto`s zal helemaal niet meer kunnen, maar zodra ik thuis ben breng ik dat allemaal in orde.

Volgens de voorlopige vooruitzichten zal ik op woensdag, 12 augustus, tussen 18u en 19u, in Leuven aan het stadhuis aankomen.

17:10 Gepost door jan in Fietsen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |