26-07-09

De Alpenkleppers

Dinsdag, 21 juli 2009 / Isola---Jaussiers

Om 7 u opgestaan, want vandaag mocht ik (en moest om op tijd thuis te geraken) verder fietsen, alleen was het met een uitgestelde start. Mijn colli kon pas tussen 10u30 en 11u worden afgehaald, in de veronderstelling dat hij zou aangekomen zijn.

Volgende en laatste aflevering van `Waar is mijn colli?

Gezien de voorgeschiedenis had ik weinig hoop dat mijn pakje er zou zijn en zoals vaak liet ook deze keer mijn intuïtie mij, spijtig genoeg, niet in de steek.

Ik heb dan maar het pakje laten doorsturen naar België, want anders blijft dit maar duren en voor jullie geraakt de originaliteit er ook af. Dus, afgelopen met dit feuilleton!

Iets voor 11u de baan op naar de hoogste col in Europa waar je met de auto over kan, de Col de la Bonette (2.802m). Deze col staat als 3de moeilijkste gerangschikt in mijn lijst, dus begon ik er maar zeer kalm aan. Ik had eigenlijk weer zo een dag dat het niet al te vlot liep, ondanks de lange rustpauze in Isola. Het was dus werken om vooruit te komen, met bovendien nog vaak een tegenwind, die de kracht van een briesje ruimschoots oversteeg. Uiteindelijk geraakte ik toch nog zonder al te grote problemen aan de afslag naar Jausiers, maar om te kunnen gelden voor de BIG-klassering moet er nog een kleine kilometer verder naar de Cime de la Bonnette geklommen worden. Ik had mij in België laten vertellen dat dat maar een bijkomstigheid was, maar wat heb ik op die laatste meters gezwoegd en zelfs en 3-tal keer moeten stoppen om uit te puffen. Ik dacht dat dit laatste stuk onverhard zou zijn en dat er geen of weinig auto`s zouden rijden. In werkelijkheid kon je op de col afslaan naar Jaussiers, maar liep de baan gewoon door tot de Cime, zodat het vrij druk bleef. Bovendien, waren de laatste 800 meter behoorlijk steil. Het stond niet aangegeven, maar ik schat toch rond de 15%. Bovendien, stond er een krachtige tegenwind. En dat na een klim die al meer dan 20 km duurde. Je zou voor minder passen.Gelukkig, kreeg ik van een aantal fietsers en toeristen aanmoedigingen en zelfs een keertje een open doekje, hetgeen je natuurlijk mentale steun bezorgt. In zo`n omstandigheden kan dat niet genoeg naar waarde geschat worden. Ik ben er dus wel geraakt, maar ben opnieuw vrij diep moeten gaan.

Morgen staan er maar 41 km op het menu met alleen de Col de Vars, die op papier maar half zo zwaar zou zijn.

In Jaussiers, waar ik mijn tentje nog eens op een camping heb geplant, ben ik nog wat inkopen gaan doen. Ik kwam langs een kapper, waar geen klanten waren. Ik stapte er binnen, want mijn haar begon wat lang te worden. Voor de helft van de prijs van een haarsnit in België, werden hier mijn hoofdhaar en baard onder handen genomen en dat in zo een 10 minuten tijd.Bleek dat de kapper ook een parapentepiloot was. Dit leidde natuurlijk tot een geannimeerd gesprek over het vliegen en een uitnodiging in de vliegschool van Barcelonnette.

Op de camping was naast mij een Fransman komen staan, die ook voor meerdere dagen met bagage een fietstocht maakte. Hij was van plan van Briançon naar een dorp naast St-Tropez te rijden. We geraakten natuurlijk in gesprek over onze plannen en over het fietsen in het algemeen. Bleek dat hij heel wat van fietsmateriaal afwist. Hij werkte namelijk mee aan de ontwikkeling van een procedé, op vraag van het bedrijf LOOK, om de belettering van hun fietskaders in het metaal te laten verzinken, zodat de luchtweerstand opgewekt door de stickers, die normaal worden gebruikt, zou worden uitgeschakeld. (van snobisme gesproken). Hij wist ook alles af van de verwerking van titanium. Het werd dus een lang en interessant gesprek.

Woensdag, 22 juli 2009 Jaussiers---Guillestre

Na een goede nachtrust, pas om 8u uit mijn slaapzak gekropen. Ik had toch slechts 41 km te rijden vandaag.

Met de Col de Vars zou het een vrij lichte dag worden. 17 stijgende kilometers en een hoogteverschil van een kleine 1.000 m. Terugkijkend op de dagritten, die ik tot nu toe al verwerkte, mocht dit geen probleem worden. In de zin dat ik de geplande rit heb afgewerkt, was er uiteindelijk geen probleem, maar opnieuw was het zwoegen om boven te geraken. Gelukkig, kwam ik tijdens de klim tweemaal een Hollands koppel tegen, waarvan hun zoon ook de col aan het opfietsen was. Zij uitten hun bewondering voor mijn gezwoeg en moedigden mij fel aan. Opnieuw kon ik deze opkikkertjes goed gebruiken. Op de top heb ik ze kunnen bedanken voor hun mentale steun.

Ik stel vast dat ik al een tijdje rondfiets met benen die de kracht missen om relatief vlot de cols te beklimmen, zoals dat in de Pyreneeën en op de Mont ventoux het geval was. Misschien begint de lange duur van mijn onderneming door te wegen. Het kan natuurlijk ook gewoon een mindere periode zijn. Enfin, wanneer jullie dit lezen, zullen de Alpen er hopelijk al grotendeels opzitten. Dus, lees nog even verder, voor je je begint ongerust te maken (of leedvermaak begint te krijgen). Ik lig er nog niet van wakker, al begint het haar op mijn tanden verdacht lang te worden, of zijn het mijn tanden die korter worden van erop te bijten?:-)

Donderdag, 23 juli 2009 Guillestre---Briançon

Vandaag, moest de Col de l`Isoard voor de bijl. Op papier stukken zwaarder dan de Col de Vars en dus was ik benieuwd hoe het zou verlopen.

In werkelijkheid haalde ik veel vlotter de top dan gisteren, ook al moest ik de eerste 14 km 2 maal doen. Ik was namelijk mijn drinkbussen in het hotel vergeten en ik stelde dat pas na een uur rijden vast, op het ogenblik dat ik een rustpauze wou nemen. Je vraagt je waarschijnlijk af hoe dit mogelijk is. Wel, ......ik ook.

Buiten de eerste 2 km vanuit Guillestre, was de rest van de reeds afgelegde weg met valsplat te vergelijken. Er was in totaal nog maar een 300m hoogteverschil overbrugd, wat echt niet zoveel is.

Wanneer ik morgen, de beklimming van de Col du Galibier (nog een 2.000-der) even vlot kan verwerken als de dagrit van vandaag, denk ik dat ik wel door mijn vormdipje heen zal zijn. Dus, nog effe afwachten.

Vrijdag, 23 juli 2009 Briançon---Modane

Vandaag niets vergeten!!!

De klim naar de Col du Galibier begon dadelijk in Briançon. Gelukkig, waren de eerste kilometers niet al te steil. Voor je aan de echte klim naar de Galibier kunt beginnen, moet je naar de Col de Lautaret. Tot daar loopt de klim langs een brede en drukke baan, waardoor het landschap een groot deel van zijn charme moet inleveren.

Als je op de Col de Lautaret rechts afslaat om naar de Galibier te rijden, verandert de perceptie van het landschap in enkele minuten tijd. Doordat het vanaf de afslag vrij steil omhoog gaat, verlies je de drukke baan snel uit het oog en het oor. Je komt terecht in het echte hooggebergte, boven de boongrens (sorry, typefoutje), boomgrens (in praktijk, allebei correct), waar zelfs het gras al terrein begint te verliezen op de rotsen. Het zijn 9 vrij zware kilometers, maar de schoonheid van de natuur krijg je als beloning. Het was mooi weer en ik had bovendien mijn Pyreneeën-benen teruggevonden, zodat ik echt van het landschap kon genieten.

De Col du Telegraph, die ook vrij gekend is bij de wielerliefhebbers, vormde ook geen probleem. Dit zou anders zeer erg geweest zijn, want vanaf de kant van de Galibier is dat maar een molshoop. De klim naar de Telegraph vanuit St-Michel-de-Maurienne is andere koek, maar dat is misschien voor een andere keer.

Vanaf St-Michel naar Modane, waar ik de nacht zou doorbrengen, waren er nog 17km te rijden. Op papier vlak, maar in werkelijkheid moesten er toch nog 300m gestegen worden. Eigenlijk niet zoveel, maar als je er niet op gerekend hebt op het einde van de dagrit, is dat toch effe balen.

Zaterdag, 5 juli 2009 Modane---Val d`Isère

Vandaag zou ik een van de zwaarste ritten van mijn avontuur rijden. Met de Col de la Madeleine en de Col de l`Isèran, 2 cols met namen die in de wielerwereld tot de verbeelding spreken en die in verschillende hoofdstukken van de geschiedenis van de Ronde van Frankrijk voorkomen. Samen met de Côte de Rossanges en de Côte de Termignon bedroeg de totale index 12,2 wat meer is dan de Mont Ventoux.

Ik wou ook op tijd in Val d`Isère zijn om de rit van de Tour naar de top van de Mont Ventoux op TV te kunnen volgen. Het was dus zaak om op tijd te vertrekken. Ik had geluk, want ik kon in het hotel al om 7u ontbijten, zodat ik om 8u al vertrekkens klaar stond. Nog effe langs de bakker om mijn calorieën (lees koffiekoeken) voor de dag te gaan halen en op weg voor een zware fietsdag. De eerste helling bood zich al na 500m aan en was dadelijk een kuitenbijter, die echter voorzichtig werd verteerd, gezien de nog volgende schotels op het dagmenu. De Côte de Termignon bleek echt wel steil, maar ook kort, zodat het energie verbruik relatief beperkt bleef. De Col de Madeleine was ook verrassend snel afgewerkt. Achteraf bleek het niet om de fameuse COL DE LA MADELEINE te gaan, maar om een naamgenoot, die veel gemakkelijker te beklimmen was (tussen haakjes: dat is al de 2de col met die naam, die ik heb beklommen, maar de echte staat nog altijd niet op mijn palmares).

Na de relatief korte afdaling van de Madeleine, volgden een 20-tal vlakke kms, als aanloop naar de Col de l`Iséran. Die col was de hoofdschotel van de dag. Ik wist dat er een strook van verschillende kilometers tussen zat waar het stijgingspercentage niet onder de 8% zakt en af en toe de 10% haalt. Dus, zeker geen makkie.

Zoals de laatste dagen al het geval was, stond er geen enkele aanduiding van afstand, hoogte of percentage. Wanneer je die aanduidingen gewoon bent, mis je die eerst, maar ik begin te ondervinden dat de afwezigheid van die borden helpt om de gedachten van de inspanning weg te houden. Zo maakte ik tijdens de beklimming al plannen voor de eventuele loopbaanonderbrekingen van de komende jaren. Zo dacht ik aan volgende mogelijkheden: 1) met de wagen door Europa trekken om op verschillende vliegsites te gaan parapenten en bij ongunstig weer BIG-hellingen met de fiets te beklimmen; 2) in 2011 zou ik mij intensief kunnen voorbereiden om deel te nemen aan Parijs-Brest-Parijs; 3) ik zou ook eens 3 maanden in Nkozi Hospital willen gaan werken; .......en toen kwam de top van de Col de l`Iséran in zicht.

Op de top stond een zeer strakke en ijzige wind, zodat ik me daar zo snel mogelijk uit de voeten maakte. Tijdens de afdaling naar Val d`Isère, die vrij technisch is, bleef die wind present, zodat er niet alleen traag moest gereden worden, maar het ook zeer koud aanvoelde. Ook al het ik boven een windbreker, plus een regenjasje aangetrokken, toch was ik verkleumd toen ik in het dorp aankwam en duurde dit tot na een zeer warme douche van zowat een half uur.

Hier in Val d`Isère, neem ik een rustdag, ook al voel ik duidelijk aan dat dit zeer mondaine skioord, niet direct mijn natuurlijke biotoop is. Al kan ik, als tegengewicht voor al de tentoongespreide dure wagens, dankzij Fietsen Koen en IDWORX, uitpakken met mijn Easy Ti-Rohler, de Rolls Roys Cabriolet onder de trekkingfietsen.

Aangezien het moeilijkste achter de rug is, ben ik zeer optimistisch dat ik mijn onderneming volgens de oorspronkelijke planning tot een goed einde zal kunnen brengen. Natuurlijk, onder voorbehoud van onvoorziene omstandigheden.

Even op een rijtje zetten van wat ik nog onder de wielen zal geschoven krijgen: van de Alpen resten er nog, als relatief zware hellingen, de Cormet de Roselend en de Col des Saisies. Toevallig 2 cols die dit jaar in de Tour zaten. Dan zijn er in de Jura nog de Col de Clergeon en de Col du Grand Colombier. Deze laatste staat zelfs op de 4de plaats van de moeilijkste hellingen op mijn parcours. Als uitsmijters wachten mij in de Vogezen de Col du Ballon d`Alsace, de Grand Ballon en de Collet du Linge. Daarnaast zijn er tot Saverne, het eindpunt van het basisparcours, nog 32 minder zware hellingen.

Tussen Val d`Isère en Saverne liggen 822 km en voor de terugweg heb ik 2 opties: de heenweg Leuven-Saverne in de omgekeerde richting (500 km) of via het Groot-Hertogdom Luxemburg en Bastogne (600 km). Liefst zou ik de 2de optie willen nemen, maar het zal dus van de mij resterende tijd afhangen welke weg ik zal volgen.

12:54 Gepost door jan in Fietsen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.