02-06-09

Nieuws van de honded cols

Donderdag, 28 mei 2009

Cluny-Lamure-sur-Azergues

Vanmorgen, kon ik inpakken zonder ook maar 1 vierkante cm zeil te moeten drogen. Geen dauw of condensatie te bespeuren. Dit heb ik nog nooit meegemaakt tijdens al de tentvakanties, die ik al beleefde en dat zijn er toch al heel wat. Het zal een verjaardagsgeschenk geweest zijn. Ik was dus om 8u al op pad. Het is een koude en sombere dag geweest, met in de ochtend af en toe wat zeer lichte motregen. Nu ik dit stukje schrijf (20u15) in Lamure-sur-Azergues, schijnt de zon, maar is het toch nog fris.

Na 5km gereden te hebben kwam ik aan de afslag om de bijkomende helling `Butte de Suin` te gaan beklimmen. Heen en terug zou dat 26 km worden. Ik dacht: dat klaar ik in anderhalf uur, maximum 2u. Het parcours heen en terug viel echter veel zwaarder uit dan voorzien. Eigenlijk, was de heen en terug rit veel zwaarder dan de beklimmimg zelf. Pas tegen het middaguur was ik terug aan de afslag. Daarna nog enkele cols op het parcours tegen gekomen, maar de benen waren nog goed genoeg om die vrij goed te verteren.

Buiten het feit dat ik nu in de Beaugolaisstreek zit en terug veel wijngaarden zie, valt er eigenlijk niets speciaals te vertellen.

 

Vrijdag, 29 mei 2009

Lamure-sur-Azergues---Montbrison

Vanmorgen eerst de Col de Favardy gaan beklimmen voor ik alles op de fiets heb geladen. Het was opnieuw een buitenparcours BIG-col. Ik vertrek dan ook pas om 10u00 van de camping in Lamure-sur-Azergues, maar had dan al 23 km op de teller staan. Ik kwam vandaag in totaal 4 cols en 2 côtes tegen en de laatste helling was er eentje met index 1,9, de hoogste index te nu toe. Niet de stijgingsgraad, maar de lengte van de helling, namelijk 10km, gaven de “relatief” hoge index. Zoals gewoonlijk op reserve naar boven gemaald, zodat ook deze helling er aan moest. Ik wou tot Montbrison rijden en met nog zo een 30km na de laatste helling voor de boeg, ging ik in Feurs, een klein, maar druk stadje, een pauze nemen in het centrum op een bank op een pleintje. Eerst kwam er een wat oudere cyclotourist naar me toe om een praatje te slaan, natuurlijk over mijn fiets en mijn tocht, maar ook over de omgeving, die hij uiteraard goed kende. Na zo een 10 minuten, kwam er een reporter naar ons toe, die van mij wou weten wat ik van de verfraaiïngswerken en de netheid van de stad vond. Als buitenstaander vond hij mijn mening daarover van belang. Ik vond de stad wel proper, maar veel te druk, omdat alles voor de auto moest wijken. Dat vond hij een eigenaardige opmerking. Ook de `cyclo` vond dat het niet anders kon, opdat de mensen anders niet meer naar de stad zouden komen. Ik vertelde hen over de aanpassingen in Leuven. Dat de mensen daar aanvankelijk ook septisch tegenover stonden, maar dat nu zowat iedereen er zeer tevreden over is. Ze lopen hier op dat vlak blijkbaar nog wat achter. De reporter nam ook nog een foto van me en zij dat het dinsdag in `Le Progret` zou verschijnen. Zeg maar `De Vooruit`. Nu doe ik zoveel moeite om in eigen land voor de sponsors in de nationale pers te geraken en raak zelfs niet in de streekpers waar mijn sponsors zitten. Hier in Frankrijk kom ik zonder iets te vragen in een nationaal verspreid blad. Allé, dat zullen we nog zien. Die reporter heeft beloofd de foto en het artikel per mail door te sturen. Dan kan ik misschien eens een deftige foto  van mij in het fotoalbum stoppen.

De laatste kilometers tot Montbrison waren vooral dalend valsplat, zodat die vlot verliepen. Om aan de camping te geraken moest er echter nog een serieuse helling beklommen worden. Maar als een paard zijn stal ruikt, gaat het ook vlotter.

Ik zit hier nu dit schrijfsel te produceren, na een heerlijke douche, in een warm avondzonnetje. Seffens nog mijn pasta naar binnen werken en daarna zullen de uilen weer niet veilig zijn tot morgen 6u.

 

Zaterdag, 30 mei 2009

Montbrison-St-Anthème

Slechts een goede 20km scheiden Montbrison van St-Anthème. Het was dan ook de bedoeling om in St-Anthème eerst het tentje recht te zetten op de camping en dan zonder bagage de Col de Béal te gaan beklimmen. Eerst moest ik echter de Col de la Croix de l`Homme Mort met index 3,5 over zien te geraken met bagage. Omdat de hoogste index tot dan 1,9 was geweest, en bedenkend dat men een naam niet zomaar geeft, kun je je wel inbeelden dat ik daar niet gerust in was. Uiteindelijk viel de 18 km lange helling nog mee. In een kleine versnelling, met veel geduld en fel geapprecieerde aanmoedigingen van voorbijsnellende wielertoeristen, geraak je ook ver en hoog.

De camping in St-Anthème was snel gevonden en mijn tentje in now time opgezet. De benen voelden nog prima, dus snel opweg naar de Col de Béal. Daarvoor moest ik wel over de Col des Pradeaux, die ik de volgende dag dan met bagage zou moeten doen.

De Col des Pradeaux was een makkie en de afdaling, die erop volgde, was breed en lang, zeer lang zelfs, zodat ik me al de bedenking maakte dat de terugweg van de Col de Béal opnieuw zwaarder ging uitvallen dan voorzien. De Col de Béal zelf was alles behalve onoverkomelijk. De lus van 82 bijkomende km, die daar voor nodig was, viel dus inderdaad zwaar uit. De Col de Pradeaux vanuit St-Anthème een makkie, vanuit Ambert een klepper van zowat 11km met een stuk van 5km met gemiddelde stijgingsgraad van 7%. Gelukkig dat dit zonder bagage kon worden afgelegd.

`s avonds op de camping, sprak er mij een vrouw aan die  de naam van de Kariboe-winkel op een van mijn snelbinders had herkend.

Het bleek een verpleegster te zijn uit het Gentse, die in Leuven ziekenhuiswetenschappen had gestudeerd en daarna een aantal jaar in De Wingerd in Leuven had gewerkt. (Bij deze, aan al de personeelsleden van De Wingerd, de groeten van Liesbeth.) Zij woont nu in Frankrijk en was op haar eentje een GR-pad aan het volgen, dat hier hoog boven de boomgrens liep. Blijkbaar ook een taaie tante.

 

Zondag, 31 mei 2009

St-Anthème---La Chapelle-Laurent

Eerst de Col de Baracuchet gaan doen, voor ik opbrak en oplaadde. Deze lus viel korter en makkelijker uit dan gedacht, dus dat was een meevaller. Bovendien, waren de benen goed gerecupereerd van de voorbije zware dag. Het traject  van de dag leek aan de gemakkelijke kant, maar wel veel kms. Het verliep vlotjes tot de laatste 20 km. Daar kwam maar geen einde aan, omdat het vat leeg was. Ik wou toch op de camping van La Chapelle-Laurent geraken, omdat een goede douche na een zware dag toch wel nodig is, niet alleen omdat het zo een deugd doet, maar vooral omdat ik heb ondervonden dat de verzorging van het zitvlak voor randonneurs een prioriteit moet zijn. Irritatie van de huid aan de zitbeentjes doet zich snel voor, wanneer de hygiëne niet optimaal kan verzorgd worden. En lange dagen op de fiets eindigen zo wie zo met wat zadelpijn, maar met wat ongemakken erbij is het plezier er dan snel af. Gelukkig, hebben we dit allemaal goed onder controle. Vandaar de lange dag tot La Chapelle-Laurent.

Terwijl het vat dus leeg was, moest ik om de camping te bereiken nog effe een heuvel op met een helling op om `u` tegen te zeggen. Voor de kenners: de heuvel en de helling waren te vergelijken met onze Kemmelberg. Dit na 130km en met bagage heeft mij voor de eerste keer voet aan grond doen zetten op een helling. Al klimmend, overwoog ik om mijn rustdag 1 dag te vervroegen, om het vat terug goed te laten vollopen, maar op de `camping` aangekomen, liet ik die gedachte snel varen. De camping was eigenlijk een deel van een wei, dat vlak bij de boerderij lag van de boer-campinguitbater (99% boer - 1% campinguitbater). Het sanitair bestond uit 1 WC en 1 douche, 1 lavabo en 1 gootsteen, in de in gebruik zijnde garage van de eigenaar.

Bovendien, was de camping nog niet open, omdat hij eerst nog het gras wou oogsten van zijn `camping`. Nu, het waren zeer vriendelijke mensen en ze wouden mij niet wegsturen. Daarom, mocht ik op een stukje gras naast het`sanitair` mijn tent zetten en mijn fiets in ‘het sanitair’. Ik moest wel volle pot betalen, maar voor 3 euro kan je niet sukkelen. De aandachtige lezer zal wel al weten dat ik meer over heb voor een goede douche.

 

Maandag, 1 juni 2009

La Chapelle-Laurent---Jussac

Dit was dus de laatste dag voor een rustdag en ik moest dus op zoek naar een plaats waar ik mijn was kon doen, liefst op internet geraken en waar het goed toeven was.

Ik koos Jussac uit als eindbestemming, omdat dit volgens mijn gegevens een iets grotere gemeente was dan het gemiddelde dat ik tegenkwam en dus meer kans had te vinden wat ik zocht.

Het parcours zag er vrij zwaar uit. 9 hellingen , waarvan er 3 op mijn wegbeschrijving aangemerkt staan met een uitroepteken. Ik begon er dus aan met een klein hartje, zeker met het lege vat van gisteren in gedachte. Nu voelden de benen vrij goed aan, maar het vat kon op 1 nacht niet volledig vol geraakt zijn. We fietsten dus verdedigend van in het begin: klein verzet op rustig tempo. Zo vorder je maar langzaam, maar het was wel de juiste taktiek. Zelfs de Puy Marie, die door de Ronde van Frankrijk regelmatig wordt aangedaan, moest eraan geloven. Al was de laatste km met gemiddeld 9,62%, een echte kuitenbijter.

In Jussac aangekomen bleek zowel de camping, als de 2 hotels gesloten. De hotels zouden wel `s anderendaags open gaan. Ik heb mij dan maar op de camping municipal geïnstalleerd, want ik had er een kraantje gevonden dat niet was afgesloten.

 

Dinsdag, 2 juni 2009

Rustdag

Mijn eerste werk was een ontbijt gaan halen bij de bakker, want ik zat volledig door mijn mondvoorraad heen. Zonder bagage was het alsof de fiets goed geladen was. Dus, de benen zaten dus niet goed en de rustdag leek niets te vroeg te vallen. Na de bakker, onmiddellijk een hotelletje binnen gestapt en aangezien er internet toegang was en ik hen kon overtuigen mijn was te doen (moest die wel zelf van de wasdraad afhalen) en bovendien de prijs nog meeviel, direct voor een nachtje gereserveerd. Daarna op de camping gaan ontbijten en mijn spullen bijeenrapen.

Na mij in het hotelletje te hebben geinstalleerd en nog snel wat inkopen te hebben gedaan, een douche genomen en wat aan dit dagboek geschreven nog een dutje gedaan, het was teslotte een rustdag.

18:50 Gepost door jan in Fietsen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: de wingerd |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.